ŚCIANY DWUWARSTWOWE

W ścianach dwuwarstwowych mur jest elementem konstrukcyjnym, a ocieplenie główną barierą dla nadmiernej ucieczki ciepła z domu. Sprawdźmy, z czego wznosi się ściany dwuwarstwowe i jakie powinny mieć parametry. Przepis na dom.

Ściana dwuwarstwowa to związek dwóch zupełnie różnych materiałów, z których każdy ma inne cechy i funkcje, ale zgodnie współdziałają, by osiągnąć zamierzony cel. A chodzi tu o solidny, energooszczędny dom.

Liczy się współczynnik

Ściany zewnętrzne domu – niezależnie od tego, jak i z czego je zbudujemy – muszą mieć współczynnik przenikania ciepła U nie większy niż 0,3 W/(m²·K). Jeśli jednak chcemy budować energooszczędnie, powinny być one cieplejsze. Przyjmuje się, że w domach energooszczędnych współczynnik U nie powinien przekraczać 0,2 W/(m²·K).
Tak niski parametr łatwo jest uzyskać, wznosząc ściany dwuwarstwowe, ponieważ umożliwiają one zastosowanie dostatecznie grubej warstwy ocieplenia. Warto przy tym wiedzieć, że są już takie odmiany betonu komórkowego, dzięki którym można wznosić równie ciepłe ściany jednowarstwowe – ich współczynnik U wynosi jedynie 0,19 W/(m²·K) przy grubości muru 48 cm. Przegrody zewnętrzne w domach pasywnych powinny się charakteryzować jeszcze lepszym współczynnikiem – nie większym niż 0,13 W/(m²·K).

Ściany dwuwarstwowe to technologia, która umożliwia budowanie domów właściwie w każdym stylu architektonicznym, również takim, który jest bogaty w ozdobne detale

Za współczynnik przenikania ciepła murów dwuwarstwowych odpowiada materiał termoizolacyjny. Budulec warstwy nośnej ma pod tym względem drugorzędne znaczenie  

 

Murem w górę

Ściany dwuwarstwowe wznosi się głównie z pustaków i bloczków. Sprawdźmy, z jakich.
Pustaki ceramiczne. Tak jak przed laty formowane są z gliny i wypalane w wielkich piecach. Coraz więcej zakładów przestawia się jednak na ceramikę poryzowaną, której produkcja jest niewiele droższa niż tradycyjnej, a popyt na nowocześniejsze produkty wciąż rośnie. Różni się ona od tradycyjnej tym, że użyta do jej produkcji glina przed uformowaniem i wypaleniem mieszana jest z trocinami lub pyłem drzewnym. Później w rozgrzanym do 700°C piecu dodatki te spalają się i tworzą w glinie mikropory. Wyroby są więc jakby napowietrzone. To sprawia, że mają mniejszą masę i lepszą izolacyjność termiczną. Do budowy ścian dwuwarstwowych ceramikę tę stosuje się po to, aby zapewnić im jeszcze lepszą izolacyjność termiczną. Większość pustaków z ceramiki poryzowanej ma boki wyprofilowane we wpust i wypust. Ściany muruje się z nich tylko na spoinę poziomą. Do budowy murów z ceramiki poryzowanej powinno się używać tradycyjnej zaprawy cementowo-wapiennej lub ciepłochronnej. Jedynie pustaki fabrycznie szlifowane nadają się do murowania na cienkowarstwową zaprawę klejową. Ściany dwuwarstwowe wznosi się z pustaków o szerokości 18,8, 19, 25 lub 30 cm. Ich wysokość wynosi 22 lub 23,8 cm, a długość – od 24,7 do 46,5 cm. Oprócz standardowych pustaków w składach i marketach budowlanych czekają na nas elementy połówkowe, które pomagają poprawnie wymurować ściany, gdy pustaki łączą się we wpust i wypust, oraz kształtki i belki do budowy nadproży.
Pustaki i bloczki keramzytobetonowe. Do budowy ścian dwuwarstwowych przeznaczone są bloczki pełne – ciężkie, zapewniające dobrą izolacyjność akustyczną, lub pustaki – lżejsze i wygodniejsze do murowania. Elementy do takich ścian mają szerokość 24, 30 lub 36,5 cm. Tylko bloczki o wszystkich krawędziach prostych muruje się metodą tradycyjną. Mur z elementów przeznaczonych do łączenia we wpust i wypust wykonuje się wówczas wyłącznie na spoiny poziome, pionowe pozostawiając bez wypełnienia z zaprawy. Do budowy ścian z elementów keramzytobetonowych używa się zaprawy tradycyjnej lub ciepłochronnej, ewentualnie – gdy pustaki są szlifowane – także klejowej. Wyroby z keramzytobetonu są szare lub barwione na bordowo. Produkuje się też pustaki, których otwory są z jednej strony zasklepione. Dzięki temu podczas murowania nie dostaje się do nich zaprawa. Producenci oferują także elementy do budowy nadproży.
Bloczki z betonu komórkowego. Są wciąż jednym z najpopularniejszych materiałów do murowania ścian. Lekki i porowaty beton komórkowy dobrze chroni przed przenikaniem ciepła. Bez trudu się go tnie (im jest lżejszy, tym łatwiej i szybciej się go przepiłowuje) oraz wygodnie przenosi. Do budowy ścian dwuwarstwowych wykorzystuje się bloczki mające szerokość 20, 24 lub 25 cm i klasę gęstości od 400 do 600 kg na m³. Wysokość bloczków wynosi od 18 do 40 cm, a długość – 49, 59 lub 60 cm.
Do murowania bloczków z betonu komórkowego używa się tradycyjnej zaprawy cementowo-wapiennej (przeznaczonej do bloczków o kategorii GPLM). Taki materiał warto murować na zaprawę klejową, która (dzięki temu, że nakładana jest warstwą grubości 1-3 mm) sprawia, że ściana jest możliwie najbardziej jednorodna pod względem termoizolacyjnym – bloczki do takiej zaprawy powinny mieć kategorię tolerancji wymiarowej TLMA lub TLMB.
Bloczki mogą mieć wyprofilowane wpusty i wypusty. Dzięki temu łatwo je wzajemnie zestawiać i podczas murowania na zaprawę klejową nie trzeba robić spoin pionowych. Aby łatwo dało się przenosić duże bloczki, w ich bokach znajdują się wgłębienia pełniące funkcję uchwytów. W ofercie producentów betonu komórkowego oprócz bloczków w różnych rozmiarach znajdziemy też elementy do budowy nadproży (kształtki U i belki prefabrykowane).
Bloczki silikatowe. Są najbardziej wytrzymałe, odporne na glony i pleśnie, świetnie izolują akustycznie. Dobrze akumulują ciepło i powoli je oddają. Jako najcięższe mają najgorszą izolacyjność termiczną. W sprzedaży są bloczki pełne lub drążone. Do budowy ścian dwuwarstwowych chętniej wykorzystuje się te drugie. Drążenia sprawiają, że bloczki są lżejsze, a poza tym można je wykorzystać jako kanały do przeprowadzenia przewodów instalacyjnych. Warstwę nośną ścian dwuwarstwowych murujemy z bloczków szerokości 18, 22, 24 lub 25 cm.

Z ociepleniem na przód

Czysty, suchy mur należy obłożyć materiałem termoizolacyjnym i zrobić estetyczną elewację. Najpopularniejszym sposobem jest ocieplenie metodą lekką mokrą. Dobrze znana jest również pod nazwą BSO, co oznacza bezspoinowy system ociepleniowy, lub – zgodnie z najnowszym trendem – ETICS (skrót od angielskiej nazwy External Thermal Insulation Composite System). W metodzie tej do ocieplania stosuje się przede wszystkim płyty styropianowe EPS 70 lub EPS 100 albo paroprzepuszczalną wełnę mineralną w postaci dużych tradycyjnych płyt bądź mniejszych płyt lamelowych. Od niedawna dostępny jest też styropian dyfuzyjny. Są to płyty perforowane, a więc zapewniające bardzo dobrą paroprzepuszczalność. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by do ocieplania ścian użyć płyt z polistyrenu ekstrudowanego (XPS) czy z twardej pianki poliuretanowej PIR. To materiały charakteryzujące się wysoką izolacyjnością termiczną oraz dużą wytrzymałością na uszkodzenia mechaniczne.
Ocieplenie mocuje się w tej metodzie na klej i stabilizuje dodatkowo kołkami. Na nim układana jest warstwa zbrojona mająca utworzyć stabilny podkład pod materiał wykończeniowy, w tym przypadku – tynk cienkowarstwowy.

Warto wiedzieć

Metoda lekka sucha

Polega ona na ułożeniu drewnianej oblicówki, dzięki której dom będzie wyglądał jak klasyczny „drewniak”, albo obłożeniu sidingiem, czyli oblicówką z PCW, bądź obudowaniu płytami cementowo-włóknowymi albo kształtkami ceramicznymi czy kamiennymi. Elewacyjnych materiałów do mocowania bez użycia zaprawy lub kleju jest wiele. Wszystkie te produkty elewacyjne mocuje się do ścian za pośrednictwem rusztów, w tym też systemowych. Wykonuje się je najczęściej z drewna, PCW lub profili stalowych bądź aluminiowych. Między elementami rusztu – zarówno pionowymi, jak i poziomymi – jest miejsce na płyty termoizolacyjne, na przykład z wełny mineralnej. Ocieplenie zazwyczaj układa się w dwóch warstwach, mocując je do ścian podobnymi kołkami jak w systemach ETICS.

Dwa najpopularniejsze materiały do ocieplania ścian

• Styropian. O krawędziach prostych lub fazowanych, czyli uformowanych tak, by płyty można było łączyć na zakład, co zapewnia większą jednorodność ocieplenia. Nie ma ryzyka, że wzdłuż krawędzi styropianu powstaną liniowe mostki termiczne. Jeśli komuś zależy na lepszej izolacyjności termicznej ścian, powinien sięgnąć po styropian z dodatkiem grafitu – w czarne kropki lub zupełnie grafitowy.
• Wełna mineralna. Na ściany dwuwarstwowe jest stosowana w postaci płyty fasadowych o zaburzonym układzie włókien, dzięki czemu są one odporne na odrywanie. Wykorzystuje się też płyty lamelowe o układzie włókien prostopadłym do podłoża, dzięki czemu są bardziej elastyczne i łatwiej je układać.

Rodzaje tynku

Tynki akrylowe to masa gotowa do nakładania. Są bardzo wytrzymałe na uszkodzenia. Niektóre mają w składzie substancje zabezpieczające przed pleśniami i glonami.
Tynki mineralne mają postać suchej mieszanki zawierającej biały cement, którą przed użyciem trzeba rozrobić z wodą. Cechują się dobrą paroprzepuszczalnością i dużą trwałością. Ich twardość wzrasta wraz z upływem czasu. Niektóre tynki mineralne zawierają dodatek mikrowłókien czyniących je wytrzymalszymi na uszkodzenia mechaniczne i odkształcenia. Można też kupić tynki z domieszką substancji hydrofobizujących. Dzięki niej mają mniejszą nasiąkliwość. Tynki mineralne są najtańsze wsród cienkowarstwowych. Ich przygotowywanie wymaga mozolnego mieszania. Trzeba też ściśle przestrzegać proporcji podczas dodawania do nich wody. Zwykłe tynki mineralne odznaczają się małą elastycznością i nie są odporne na czyszczenie, zwłaszcza wodą pod wysokim ciśnieniem.
Produkty silikonowe są paroprzepuszczalne i odporne na uszkodzenia mechaniczne. Mają postać gęstej, gotowej do użycia masy.
Tynki silikatowe również sprzedawane są jako masa gotowa do nakładania. Wyróżnia je dobra paroprzepuszczalność i odporność na pleśnie oraz glony. Mają bardzo bogatą kolorystykę. Sporo jednak kosztują.
W sprzedaży są też tynki polikrzemianowe, czyli ulepszone, niskoalkaliczne tynki silikatowe. Mają znakomitą odporność na niekorzystne warunki atmosferyczne. Jak wszystkie wyroby silikatowe nie są podatne na porastanie pleśniami i glonami.
Kolorystyka tynków mineralnych i silikatowych jest uboższa niż akrylowych i silikonowych, więc jeśli zależy nam na bardziej nasyconych kolorach elewacji, musimy się zdecydować na akryle i silikony. Można tego uniknąć, stosując tynki białe nadające się do późniejszego pomalowania. Ponieważ zabarwienie poszczególnych partii tynku może się od siebie nieznacznie różnić, najlepiej zamawiać jednorazowo taką ilość, która zostanie zużyta przynajmniej na jednej ścianie.

CERAMIKA BUDOWLANA.TRADYCYJNY MATERIAŁ NA DOM.

Ponad tysiąc lat p.n.e. wpadł komuś do ogniska kawałek gliny. W ten przypadkowy sposób rozpoczęła się burzliwa historia ceramiki budowlanej – materiału konstrukcyjnego, który dzięki swym wyjątkowym właściwościom do dziś jest używany do budowy domów. Sprawdź, jak wybierać i kupować cegły i pustaki z ceramiki oraz do budowy jakich ścian można zastosować wyroby z ceramiki budowlanej.

 

 

Glina jako materiał budowlany znana jest człowiekowi od przeszło 8 tys. lat. Jak na takiego seniora ma się znakomicie. Do dziś wyroby z wypalanej gliny są chętnie stosowane w budownictwie, zwłaszcza jednorodzinnym.

Ceramika zwykła i ceramika z porami

Przepis na ceramikę tradycyjną właściwie od lat niewiele się zmienił. Wydobywa się odpowiedniej jakości glinę, uzdatnia ją do dalszej obróbki, formuje elementy, suszy i wypala je w temperaturze około 700°C. Procesy te utwardzają glinę, sprawiają, że wyroby stają się mrozoodporne i wytrzymałe na ściskanie.
Elementy z ceramiki poryzowanej formowane są z naturalnej gliny wymieszanej z mączką drzewną lub trocinami. Poddaje się je wypalaniu, podczas którego mączka i trociny zostają spalone. W trakcie tego procesu w materiale powstają zamknięte mikroskopijne pory wypełnione powietrzem.
Taka struktura ceramiki poryzowanej sprawia, że ma ona lepsze właściwości termoizolacyjne niż ceramika tradycyjna. Pory umożliwiają też łatwiejsze wydostanie się wilgoci na zewnątrz domu. Para wodna nie kumuluje się w murze, tylko swobodnie przez niego przenika. Elementy poryzowane mają jednak trochę mniejszą wytrzymałość na ściskanie i nieco większą nasiąkliwość niż te z ceramiki tradycyjnej.

Zalety i wady ceramiki budowlanej

Zalety ceramiki budowlanej	Wady ceramiki budowlanej
- ponad 50-letnia trwałość - dobra akumulacyjność cieplna - paroprzepuszczalność zapewniająca dobry mikroklimat wnętrz - dobra izolacyjność termiczna ceramiki poryzowanej - odporność na ogień - zazwyczaj dobra izolacyjność akustyczna - niewysoka cena	- duży ciężar niektórych elementów - spora nasiąkliwość (poza klinkierem i cegłą licową) - pracochłonność wykonania ścian przy zastosowaniu cegieł - słaba izolacyjność termiczna ceramiki tradycyjnej

Wyroby z ceramiki budowlanej

Cegły i pustaki z ceramiki budowlanej przeznaczone do wznoszenia ścian wyrabia się z gliny. Ze względu na budowę tradycyjne wyroby z ceramiki można podzielić na pełne i drążone. Elementy pełne zazwyczaj nie mają otworów, a jeśli już, to nie przekraczają one 15% powierzchni ich podstawy. Elementy drążone zawsze mają otwory, których udział stanowi 15-60% w stosunku do powierzchni podstawy. Do wyrobów pełnych zalicza się cegły budowlane, natomiast do drążonych - różnego rodzaju pustaki (np. pustaki MAX, pustaki szalunkowe), cegły modularne, cegły kratówki oraz cegły dziurawki.

Osobną grupę wyrobów z ceramiki budowlaną stanowią pustaki z ceramiki poryzowanej oraz cegły licowe i cegły klinkierowe. W ofercie są również ceramiczne elementy uzupełniające, takie jak: kształtki nadprożowo-wieńcowe (kształtki U), ceramiczne nadproża prefabrykowane oraz kształtki kominowo-wentylacyjne.

Warto wiedzieć

Nie wszyscy wiedzą, że również do ceramiki tradycyjnej dodawane są różne substancje, w tym także mączka drzewna i trociny, ale w znacznie mniejszych ilościach niż do ceramiki poryzowanej. Aplikuje się je głównie po to, aby poprawić właściwości gliny – zmniejszyć jej plastyczność lub sprawić, aby uzyskane z niej wyroby były lżejsze.

Przeznaczenie cegieł i pustaków z ceramiki budowlanej

Zewnętrzne ściany jednowarstwowe, czyli takie, które pełnią jednocześnie funkcję konstrukcyjną i termoizolacyjną, budujemy wyłącznie z ceramiki poryzowanej. Współczynnik przenikania ciepła U dla takiej ściany, o ile zostanie prawidłowo wymurowana, wyniesie od 0,26 do 0,30 W/(m²·K).
Parametry cieplne, o które tak walczy się w ścianach jednowarstwowych, tracą nieco na znaczeniu w przypadku ścian dwuwarstwowych i ścian trójwarstwowych. Są one osłonięte z zewnątrz ciągłą warstwą izolacji i to ona przejmuje funkcję strażnika ciepła. Mury tego typu można więc wznosić zarówno z ceramiki poryzowanej, jak i z ceramiki tradycyjnej.
Do murowania warstwy elewacyjnej ścian trójwarstwowych chętnie wykorzystuje się dekoracyjne i trwałe cegły klinkierowe lub licowe dostępne w szerokiej gamie kolorystycznej i wielu ciekawych fakturach.
W ścianach działowych najważniejsza jest dobra izolacyjność akustyczna. Tu wybiera się więc materiały masywne – głównie cegłę pełną. Polecane są także pustaki, które dzięki swej budowie tłumią hałas.
Z ceramiki tradycyjnej lub poryzowanej buduje się również wewnętrzne ściany konstrukcyjne. Z reguły mają one grubość 18-29 cm.
Ceramika to również dobry materiał do budowy przewodów wentylacyjnych i kominowych.
Wiele firm zajmujących się produkcją ceramiki budowlanej oferuje też pustaki, a niekiedy całe komplety materiałów (pustaki i belki stropowe) na stropy gęstożebrowe.
Cegły, zwłaszcza licowe i klinkierowe, są chętnie wykorzystywane do budowy elementów lub obiektów małej architektury: schodów, ogrodzeń, altan, kominów.
Odchodzi się już od murowania ścian fundamentowych i piwnicznych z cegieł pełnych, choć jeszcze kilkadziesiąt lat temu była to dość powszechna metoda. Ceramikę wyparły na tym polu inne materiały, między innymi bloczki betonowe.

Jak kupować cegły i pustaki z ceramiki budowlanej

Materiały ceramiczne kupować można zarówno w składzie budowlanym, hurtowni, jak i u producenta. Dobrze, gdy sami jedziemy po towar, gdyż możemy go obejrzeć i ocenić jego jakość.
Patrzymy głównie na to, czy na powierzchni cegieł i pustaków nie ma widocznych przebarwień. Norma dopuszcza tylko te o średnicy nie większej niż 5 cm. Nie może ich być jednak zbyt wiele. Ewentualne pęknięcia mogą sięgać co najwyżej do 1/3 długości, ale lepiej unikać takich wyrobów. Chcąc sprawdzić, czy kupowany element jest dobrej jakości, wystarczy przeprowadzić mały test – wybrać jeden i przełamać go. Przekrój powinien być możliwie najbardziej jednorodny. Nie mogą w nim występować białe ziarenka margla (minerału obecnego w złożach gliny). Pod wpływem wilgoci powiększają one swą objętość i powodują pęknięcia i odpryski na powierzchni cegieł. Niepokoić powinny też czarne szkliste przebarwienia na przekroju. Świadczą one o tym, że ceramikę przepalono. Jeżeli ciemne przebarwienia są matowe, nie są powodem do niepokoju.
Wytrzymałość cegieł klasy wyższej niż 10 można ocenić, ostukując je delikatnie młotkiem. Dobre będą wydawać czysty, metaliczny dźwięk. Odgłos głuchy i stłumiony świadczy o złej jakości. Cegła tej klasy zrzucona z wysokości 1,5 m na inne cegły nie powinna pękać. Pustaków i innych wyrobów z ceramiki nie da się w ten sposób przetestować.
Powierzchnie licowe cegieł nie mogą mieć pęknięć przechodzących przez całą ich grubość, gdyż tą szparą do wewnątrz będzie się dostawała woda. Dopuszczalne odchyłki wymiarowe cegieł klinkierowych to 6 mm dla długości, 4 mm dla szerokości i 2 mm dla grubości. Intensywna barwa produktu nie gwarantuje jego dobrej jakości.
Ładny pomarańczowy kolor cegieł lub pustaków świadczy jedynie o tym, że glina zawierała dużo tlenku żelaza. Nie ma on jednak wpływu na wytrzymałość wypalonego elementu.
Najbezpieczniej jest kupować wyroby znanych cegielni, które w ciągu minionych lat wyrobiły sobie dobrą markę na naszym rynku. Wyroby ceramiczne tak jak inne materiały budowlane powinny mieć certyfikat lub deklarację zgodności z odpowiednią normą lub aprobatą techniczną.

 

 

PUSTAKI PORYZOWANE

Pustaki poryzowane o długości 38-50 cm stosuje się do budowy zewnętrznych ścian jednowarstwowych. Taki wymiar pustaka zapewnia optymalną termoizolacyjność ściany bez potrzeby dodatkowego jej ocieplania. Węższe pustaki (12-30 cm) znajdują zastosowanie w budowie pozostałych ścian konstrukcyjnych – zewnętrznych i wewnętrznych. Zobacz, jakie są zasady murowania ścian jednowarstwowych z ciepłej ceramiki.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ściany jednowarstwowe buduje się z pustaków poryzowanych ustawianych dłuższym bokiem w poprzek ściany. Pustaków nie należy obrabiać narzędziami udarowymi. Do cięcia najlepsze są piły elektryczne.
Większość pustaków z ciepłej ceramiki przystosowana jest do łączenia na wpust i wypust, co sprawia, że muruje się je tylko na spoinę poziomą, a to ułatwia i przyspiesza pracę. Przy łączeniu na kieszeń robi się spoinę poziomą i wypełnia zaprawą pionowe wnęki między pustakami. Trzeba pamiętać o tym, by spoina nie przekraczała 12 mm.
Pustaki oraz wszystkie pozostałe elementy z ceramiki poryzowanej dostosowane są do modularnego systemu wymiarowania. Oznacza to, że wszystkie elementy łatwo do siebie dopasować bez cięcia. Moduł wysokości wynosi 25 cm, a szerokości – 12,5 cm.
Ciężkie pustaki po ustawieniu na zaprawie nie mogą być przesuwane. Zaprawa może się bowiem pod nimi zrolować, co osłabi wytrzymałość ściany.

Łączenie ścian zewnętrznych z wewnętrznymi ścianami konstrukcyjnymi

Szczególnie starannie trzeba łączyć jednowarstwowe ściany zewnętrzne z wewnętrznymi ścianami konstrukcyjnymi. W drugiej warstwie ściana wewnętrzna wpuszczana jest w ścianę zewnętrzną. Dlatego w miejscu, w którym to połączenie ma wystąpić, pustak ściany zewnętrznej musi być przycięty do połowy swojej długości. Często przycięty musi też być jeden z pustaków znajdujących się po bokach. Robi się tak wówczas, gdy oś ściany wewnętrznej nie pokrywa się z osią skróconego pustaka lub gdy po prostu ściana ta jest od niego grubsza.
Między skrócony pustak a pustak ściany wewnętrznej wkładamy przycięty kawałek wełny mineralnej lub styropianu. Jest to konieczne, aby nie obniżać izolacyjności termicznej zewnętrznej ściany jednowarstwowej. Odcięty fragment bocznego pustaka ustawiamy po przeciwnej stronie ściany wewnętrznej, by uzupełnić powstałą tam lukę. Między bocznymi pustakami ściany zewnętrznej a pustakiem ściany wewnętrznej umieszcza się zaprawę.

Ważne

Wszelkie szczeliny i nierówności powstałe w wyniku przycinania pustaków poryzowanych należy wypełniać zaprawą ciepłochronną. Zapobiegnie to powstawaniu w tych miejscach mostków termicznych.

galeria

Warstwa wewnętrznej ściany konstrukcyjnej w miejscu przewiązania z zewnętrzną ścianą jednowarstwową musi być oddzielona pasem materiału termoizolacyjnego

Dzięki pustakom narożnym i uzupełniającym w ścianach jednowarstwowych z ceramiki poryzowanej unika się robienia spoin pionowych  

Murowanie naroży, murowanie otworów okiennych i drzwiowych

Aby układ wpust-wypust został zachowany także w narożach, wmurowuje się tam specjalne pustaki narożnikowe – do naroży o kącie 90° lub 45°.
Budowę usprawniają też gotowe belki nadprożowe oferowane przez najlepszych producentów. Ustawia się je nad otworem okiennym na poduszce z zaprawy grubości 2 cm. Powinny być oparte z każdej strony mniej więcej 9 cm na murze. Między belkami trzeba umieścić pas ocieplenia z wełny mineralnej lub styropianu, aby nadproże nie miało dużo gorszej izolacyjności termicznej niż reszta ściany.
W ścianach jednowarstwowych nadproża i wieńce muszą być ocieplone. Najlepiej obudować je ceramicznymi kształtkami z ociepleniem.
Jeśli otwór okienny jest dłuższy niż 2,7 m, trzeba zrobić tradycyjne nadproże monolityczne, belki mają bowiem długość do 3 m.
W ścianach jednowarstwowych okna i drzwi powinny być umieszczane jak najbliżej środka muru. Tak jest najlepiej ze względu na izolacyjność termiczną.

DOM ENERGOOSZCZĘDNY

Z betonu komórkowego można wznosić przegrody pełniące zarówno funkcję nośną, jak i funkcję izolacyjną (ściany jednowarstwowe z betonu komórkowego). Zobacz, co wpływa na dobrą izolacyjność cieplną betonu komórkowego. Dowiedz się, dlaczego domy z betonu komórkowego są energooszczędne.

Energooszczędność jest domeną naszych czasów. W zasadzie nie ma dziedziny życia, w której nie zwracałoby się uwagi na zastosowanie technologii energooszczędnych. Dotyczy to również w dużej mierze budownictwa; na energooszczędność zwraca się uwagę zarówno na etapie wykonawstwa (energooszczędne materiały), jak i późniejszej eksploatacji budynku (energooszczędny dom).
Okazuje się, że bardzo dobrym sposobem na łatwe i szybkie budowanie energooszczędnych domów jest zastosowanie betonu komórkowego, który posiada bardzo dobre parametry izolacyjności cieplnej.

Struktura betonu komórkowego. Widoczne regularne pory wokół szkieletu materiałowego  

Wpływ gęstości materiału na jego izolacyjność cieplną

Beton komórkowy jest jedynym materiałem, który w budynkach pełni często dwie funkcje: konstrukcyjną i izolacyjną. Łącząc ze sobą w ten sposób dwie wykluczające się cechy - wysoką wytrzymałość i dobrą izolacyjność cieplną bloczków (wysoka wytrzymałość na ściskanie zazwyczaj pociąga za sobą obniżenie izolacyjności cieplnej, i na odwrót).
Izolacyjność cieplna związana jest ze strukturą i gęstością materiału. Dlatego też, to właśnie gęstość materiału ma największy wpływ na jego izolacyjność cieplną.
Gęstość objętościowa betonu komórkowego wyraża stosunek masy betonu komórkowego do jego objętości łącznie z porami. W zależności od zakresu gęstości elementy z betonu komórkowego klasyfikuje się do odpowiednich klas gęstości.
Klasa betonu komórkowego określa maksymalną gęstość objętościową -  jest to określone w normie PN-EN 771-4:2004/A1:2006 („Wymagania dotyczące elementów murowych. Elementy murowe z autoklawizowanego betonu komórkowego”). Z klas gęstości betonu komórkowego wynikają również inne parametry takie, jak np.  izolacyjność cieplna czy klasa wytrzymałości (tabela).

Wybrane parametry elementów murowych z autoklawizowanego betonu komórkowego (dla materiałów SOLBET)
Klasa gęstości betonu komórkowego	Współczynnik obliczeniowy przewodzenia ciepła λ [W/m2K]	Średnia wytrzymałość na ściskanie [MPa]
400	0,110	2,0
500	0,135	2,5
600	0,160	3,0
700	0,250	4,0

Izolacyjność cieplna betonu komórkowego a wilgotność materiału

Dobra izolacyjność cieplna betonu komórkowego wynika z porowatej i jednorodnej struktury tego materiału. Szkielet materiałowy otoczony jest regularnymi porami powietrza. W przypadku betonu klasy 400 ok. 80% objętości betonu komórkowego stanowią pory powietrza. To bardzo dużo. Ponieważ powietrze jest bardzo dobrym izolatorem ciepła, to mikropory i zawarte w nich powietrze decydują o znakomitej izolacyjności cieplnej betonu komórkowego. Zatem im mniejsza gęstość objętościowa betonu komórkowego, tym lepsze parametry izolacyjności cieplnej.
Zdolność przewodzenia ciepła związana jest przede wszystkim z masą objętościową oraz strukturą materiału. Z czynników zewnętrznych wpływających na izolacyjność cieplną należy wymienić stopień zawilgocenia materiału oraz w mniejszym stopniu temperaturę materiału i kierunek przewodzenia. W wypadku betonu komórkowego kierunek przewodzenia nie ma znaczenia, ponieważ beton komórkowy jest materiałem jednorodnym. Otoczenie szkieletu materiałowego jest we wszystkich kierunkach takie samo. Oznacza to m.in., że i przewodność cieplna betonu komórkowego jest we wszystkich kierunkach jednakowa. Tak więc czynnikiem zewnętrznym mającym wpływ na izolacyjność cieplną betonu komórkowego jest jedynie wilgotność materiału. Ponieważ woda dobrze przewodzi ciepło, zawilgocenie wpływa na pogorszenie parametrów izolacyjności cieplnej. Należy więc unikać zawilgocenia betonu komórkowego, ponieważ obniży to jego izolacyjność cieplną.
W praktyce ściany z betonu komórkowego osiągają zawilgocenie na poziomie 3÷4% i właśnie dla tego poziomu przyjmuje się wartość współczynnika przewodzenia ciepła λ (tzw. wartość obliczeniową).
Wartości obliczeniowe odzwierciedlają parametry materiałów w warunkach, w jakich one pracują i dlatego takie właśnie wartości powinno się przyjmować w obliczeniach cieplno-wilgotnościowych.

W tym domu są ściany jednowarstwowe z betonu komórkowego  

Wykorzystanie dobrej izolacyjności cieplnej betonu komórkowego w praktyce

Niska masa, bardzo dobra izolacyjność cieplna oraz wysoka wytrzymałość betonu komórkowego pozwalają budować przegrody, które pełnią zarazem funkcję nośną, jak i funkcję izolacyjną.
Z betonu komórkowego wznosi się m.in. nośne zewnętrzne ściany jednowarstwowe. Jednowarstwowe ściany zewnętrzne muruje się zazwyczaj na cienką spoinę, bardzo rzadko na zaprawę ciepłochronną (nie powinno się murować ścian jednowarstwowych z betonu komórkowego na zaprawę zwykła) Do wykonania jednowarstwowych ścian zewnętrznych używa się bloczków o grubościach od 36 cm do 42 cm, najczęściej w klasie gęstości 400. W ten sposób uzyskuje się ściany o współczynniku przenikania ciepła U=0,29 W/(m²K) oraz U=0,25 W/(m²K). W ten sposób budynki z betonu komórkowego w pełni zaspokajają wysokie wymagania inwestorów, którzy potwierdzają, że ich domy są energooszczędne.
Istotne jest to, że zalety betonu komórkowego nie wynikają jedynie z przeliczeń i analiz cieplno-wilgotnościowych, ale również z opinii użytkowników. To najlepszy dowód na to, że beton komórkowy pozwala realizować energooszczędne i przyjazne w użytkowaniu budynki.

Z CZEGO BUDOWAC DOM ?

Najzdrowsze materiały do budowy domu są wytwarzane z naturalnych produktów i to bez użycia technologii wspomaganej chemią. Dobre pod tym względem są bloczki i cegły wapienno-piaskowe lub drewno suszone komorowo i czterostronnie strugane. Jeśli posegregowalibyśmy materiały budowlane od najmniej do najbardziej promieniotwórczych, kolejność będzie taka...    

Najzdrowsze materiały do budowy domu

Najzdrowsze materiały konstrukcyjne to te, które wytwarza się z naturalnych produktów i to bez użycia technologii wspomaganej chemią.
Dobrym przykładem będą tu bloczki i cegły wapienno-piaskowe lub drewno suszone komorowo i czterostronnie strugane (nie wymaga impregnacji). Nieźle wypada też beton komórkowy biały, choć do jego produkcji stosowane są środki spieniające i detergenty.
Nieco gorsze są produkty ceramiczne – ceramika zwykła, poryzowana, klinkier, keramzytobeton, mające wyższą promieniotwórczość niż wcześniej wymienione produkty.

Promieniotwórczość materiałów

Promieniotwórczość to właściwie podstawowe kryterium przy ocenianiu wpływu materiałów konstrukcyjnych na zdrowie mieszkańców.
Zgodnie z wytycznymi zawartymi w prawie budowlanym i prawie atomowym w domach maksymalna dawka promieniowania jonizującego nie może przekroczyć 1 milisiwerta (mSv) w skali roku. Materiały konstrukcyjne nie mogą więc przekroczyć dopuszczalnej zawartości naturalnych pierwiastków promieniotwórczych (dopuszczalna aktywność izotopów promieniotwórczych w budulcu to 200 Bq/kg).

Najbardziej promieniotwórcze materiały budowlane

Jeśli posegregowalibyśmy materiały do murowania ścian od najmniej do najbardziej promieniotwórczych, kolejność będzie następująca:

• silikaty,
• beton komórkowy piaskowy,
• beton zwykły,
• keramzytobeton,
• ceramika
• żużlobeton,
• beton komórkowy zawierający popioły.

Oczywiście musimy też zdawać sobie sprawę, że mnóstwo produktów wykończeniowych lub izolacyjnych może mieć nieporównywalnie gorszy wpływ na nasze zdrowie niż materiały konstrukcyjne.

STAN SUROWY

Etap budowy domu, określany jako stan surowy, jest niezwykle ważny, a błędy w tym czasie popełnione są niezwykle groźne. Np. źle wykonane ściany mogą grozić nawet zawaleniem, niewłaściwa izolacja fundamentów - korozją elementów konstrukcyjnych. Dlatego sporządziliśmy listę najczęstszych błędów, popełnianych na etapie stanu surowego.

 

Podłoga na gruncie: złe zagęszczenie podbudowy i brak zbrojenia

Podłogę na gruncie układa się na podbudowie. To warstwa zagęszczonego gruntu, najczęściej pospółki, wypełniająca przestrzeń między ścianami fundamentowymi. Na ubitej pospółce wykonuje się podkład z chudego betonu o grubości około 10 cm i izolację przeciwwilgociową. Następnie na izolacji umieszcza się warstwę ocieplenia, folię i betonowy podkład podpodłogowy o grubości 5-10 cm – zbrojony.
Na tym etapie stanu surowego częste są błędy:

• złe zagęszczenie podbudowy, co grozi pęknięciami i nierównomiernym osiadaniem betonowej płyty posadzki
• brak zbrojenia podłogi na gruncie, co powoduje, że podłoga może pękać.

Zła izolacja przeciwwilgociowa fundamentów

Na etapie stanu surowego izolacja przeciwwilgociowa jest zawsze konieczna, ponieważ w gruncie znajduje się woda. Oddziałuje ona w dwojaki sposób na elementy budynku – wywiera ciśnienie hydrostatyczne oraz jest podciągana kapilarnie. Porowata struktura materiałów budowlanych, np. bloczków betonu komórkowego, pustaków ceramicznych, cegieł, powoduje, że jeśli są one nieosłonięte, szybko zasysają wodę, z którą wchodzą w kontakt.
Na tym etapie budowy domu częste są błędy: brak izolacji przeciwwilgociowej fundamentów albo nieszczelna izolacja. Grożą one zawilgoceniem elementów konstrukcji i ich korozją. Wilgoć przedostanie się do piwnicy i wyżej, może pojawić się na ścianach lub pod posadzkami parteru.

---

 

Niewłaściwie wznoszone ściany

Elementy w murze należy układać prostopadle do obciążeń, to znaczy na płask. Cegły czy pustaki muszą być ze sobą związane, czyli tworzyć wątek. Dotyczy to zarówno wiązania cegieł czy bloczków między sobą, jak i łączenia poszczególnych ścian. Bardzo istotne jest przewiązanie narożników. W murze najważniejsza jest pierwsza warstwa. Jej ułożenie wymaga precyzji, żeby ściany były pionowe i prawidłowo wypoziomowane.
Poszczególne elementy muru muszą być połączone zaprawą. Jej rodzaj i grubość zależy m.in. od tego, jaki materiał zastosowaliśmy. Zwykła zaprawa cementowo-wapienna ma współczynnik przewodzenia ciepła Λ około 0,8 W/(m^.K), czyli stanowi mostek termiczny. Zaprawy ciepłochronne mają mniej więcej dwa razy lepsze parametry.
Ściany z niewypełnionymi spoinami pionowymi przenoszą wyłącznie naprężenia ściskające. W miejscach, gdzie mogą pojawić się naprężenia rozciągające – otwory okienne i drzwiowe, zwłaszcza obszar pod oknami – należy zastosować zbrojenie. Najczęstsze błędy na tym etapie stanu surowego to:

• Złe wyprowadzenie poziomu i pionów, a w rezultacie krzywy mur, a nawet zawalenie się ściany.
• Nietrzymanie wątku grożące zawaleniem się ściany.
• Zła zaprawa w ścianach jednowarstwowych - skutkiem mostki termiczne.
• Nierówne spoiny - za grube spoiny powodują mostki termiczne i większe zużycie zaprawy. Za cienkie – nie połączą poszczególnych elementów muru.
• Brak zbrojenia w strefie podokiennej w ścianie murowanej tylko na spoiny pionowe grozi pojawieniem się rys i pęknięć.
• twory obrobione  
  innym materiałem
  Otwory obrobione innym materiałem to ryzyko mosktów termicznych lub osłabienia krawędzi muru

Stropy gęstożebrowe

Składają się z prefabrykowanych belek z betonowymi stopkami i zbrojeniem kratownicowym. Przestrzeń pomiędzy nimi wypełnia się pustakami, a na całości układa nadbeton, który usztywnia konstrukcję. Ponieważ jest ona dość lekka, ma swoje ograniczenia. Stropy gęstożebrowe mogą klawiszować (poszczególne belki mimo zastosowania nadbetonu uginają się niezależnie od siebie), czego skutkiem są rysy występujące wzdłuż belek. Wzmocnienia wymagają także miejsca oparcia ścian działowych murowanych na stropie.
Na tym etapie stanu surowego częstym błędem jest brak żeber rozdzielczych i podwojonych belek w miejscu oparcia ścian działowych. Grozi to zarysowaniami stropu, które podczas użytkowania domu będą widoczne na suficie nawet po kolejnych remontach.

Ścianka kolankowa

Na skutek obciążenia dachu ciężarem własnym, śniegiem i parciem wiatru powstaje duża siła rozporowa działająca w miejscu oparcia krokwi na murłacie i przenoszona za pośrednictwem ścianek kolankowych na strop. Sposób usztywnienia ścianki kolankowej zależy od jej grubości, wysokości i budowy, a także od kąta nachylenia i rodzaju konstrukcji dachu. Powinien być zawsze określony w projekcie i nie wolno go zmieniać.
Brak wzmocnień i wieńca ścianki kolankowej grozi rozsunięciem się i przewróceniem ścianek kolankowych, zawaleniem się dachu.

Betonowanie konstrukcji

Beton zaczyna wiązać po około 1,5 godziny od ułożenia przy temperaturze 20°C. Gdy są duże upały, woda odparowuje zbyt szybko, szybciej niż może wypłynąć na powierzchnię mieszanki w postaci mleczka cementowego. Na powierzchni powstaje warstwa kruchej, suchej zaprawy o niskiej wytrzymałości i słabym powiązaniu z kruszywem. Do tego jest prawdopodobne, że na skutek dużych sił skurczowych wylewka popęka. Gdy układamy beton zimą lub późną jesienią, nasycona wodą mieszanka może ulec przemrożeniu, w wyniku czego pęka cienka powierzchniowa warstwa zaprawy na granicy zaprawa – kruszywo.
Roboty betonowe wykonuje się z przerwami określonymi w projekcie. Zazwyczaj robi się je przy betonowaniu słupów, w górnej płaszczyźnie fundamentów, w dolnej płaszczyźnie belki lub podciągu, przez który słup przenika, w belkach i podciągach – tam, gdzie występują najmniejsze siły poprzeczne.
Budowa domu na tym etapie niesie ze sobą takie błędy jak: brak pielęgnacji wylewek, złe połączenie fragmentów betonu wykonanego z przerwami, brak przerwy technologicznej po betonowaniu.

Folie dachowe

Folie zabezpieczają dach przed wnikaniem wody opadowej pod pokrycie i umożliwiają odparowanie wilgoci z termoizolacji na zewnątrz. Chronią także przed nawiewanym od spodu śniegiem i deszczem. Po folii spływa skroplona wilgoć powstająca na wewnętrznej stronie pokrycia na skutek różnicy temperatur np. chłodnym wieczorem po upalnym dniu.

Najczęstsze błędy na tym etapie stanu surowego to: źle ułożona folia dachowa i brak szczeliny wentylacyjnej przy zastosowaniu folii niskoparoprzepuszczalnej

Obróbki blacharskie

Najbardziej newralgiczne punkty na dachu to kosze i miejsca wokół kominów. Spadek koszy jest zawsze mniejszy od spadku połaci dachu, a więc woda spływa nimi wolniej, a zimą gromadzi się w nich śnieg. Obróbka wokół komina ma za zadanie chronić jego dolną część przed wodą deszczową spływającą z połaci dachu i zaleganiem tam śniegu zimą.
Na tym etapie stanu surowego najczęstszym błędem są źle wykonane obróbki blacharskie. Grożą przeciekami na dachu, zawilgoceniem ocieplenia i jego konstrukcji

DOMY Z BETONU KOMÓRKOWEGO

Beton komórkowy daje duże możliwości budowania. System SOLBET można dopasować do indywidualnych potrzeb i preferencji oraz wymagań projektantów i wykonawców. Zobacz, jakie zalety mają domy z betonu komórkowego.

 

System SOLBET jest dopracowany i klarowny. Umożliwia wznoszenie dowolnych budynków wg wysokich wymagań stawianych zarówno przez inwestorów, jak i architektów. Ergonomiczne elementy systemu SOLBET umożliwiają budowanie w tempie szybszym niż w innych technologiach. Dlatego materiały SOLBET są doceniane również przez wykonawców. Łatwość docinania, profilowanie bloczków na pióra, wpusty i uchwyty montażowe oraz możliwość murowania na cienką spoinę są niewątpliwą zaletą systemu.
W systemie SOLBET można wznosić dowolne bydynki:

• wielorodzinne,
• domy jednorodzinne,
• hale przemysłowe,
• obiekty komercyjne i inne.

Z elementów systemu SOLBET muruje się ściany nośne piwnic, ściany nośne zewnętrzne i wewnętrzne, ściany usztywniające i działowe. Bloczki SOLBET sprawdzają się również jako elementy wypełniające ścian zewnętrznych i wewnętrznych. Znakomicie nadają się do aranżowania przestrzeni wewnątrz budynku, np. z płytek można murować obudowy kominków, wanien, szafek czy inne konstrukcje.

System SOLBET

System SOLBET składa się z wielu pasujących do siebie elementów, takich jak: bloczki, płytki, kształtki U, nadproża i elementy uzupełniające. Wszystkie elementy murowe mają jednakową wysokość 240 mm i identyczną, jednomilimetrową tolerancję wymiarów. W skład systemu wchodzą również narzędzia niezbędne do murowania na cienką spoinę.
SOLBET proponujemy dwa rozwiązania systemowe: SOLBET Ideal - system budowy ścian jednowarstwowych oraz SOLBET Optimal - system budowy ścian z dociepleniem oraz zastosowań wewnątrz budynku.

System SOLBET jest dopracowany i klarowny. Umożliwia wznoszenie dowolnych budynków wg wysokich wymagań stawianych zarówno przez inwestorów, jak i architektów. Ergonomiczne elementy systemu SOLBET umożliwiają budowanie w tempie szybszym niż w innych technologiach. Dlatego materiały SOLBET są doceniane również przez wykonawców. Łatwość docinania, profilowanie bloczków na pióra, wpusty i uchwyty montażowe oraz możliwość murowania na cienką spoinę są niewątpliwą zaletą systemu.
W systemie SOLBET można wznosić dowolne bydynki:

• wielorodzinne,
• domy jednorodzinne,
• hale przemysłowe,
• obiekty komercyjne i inne.

Z elementów systemu SOLBET muruje się ściany nośne piwnic, ściany nośne zewnętrzne i wewnętrzne, ściany usztywniające i działowe. Bloczki SOLBET sprawdzają się również jako elementy wypełniające ścian zewnętrznych i wewnętrznych. Znakomicie nadają się do aranżowania przestrzeni wewnątrz budynku, np. z płytek można murować obudowy kominków, wanien, szafek czy inne konstrukcje.

System SOLBET

System SOLBET składa się z wielu pasujących do siebie elementów, takich jak: bloczki, płytki, kształtki U, nadproża i elementy uzupełniające. Wszystkie elementy murowe mają jednakową wysokość 240 mm i identyczną, jednomilimetrową tolerancję wymiarów. W skład systemu wchodzą również narzędzia niezbędne do murowania na cienką spoinę.
SOLBET proponujemy dwa rozwiązania systemowe: SOLBET Ideal - system budowy ścian jednowarstwowych oraz SOLBET Optimal - system budowy ścian z dociepleniem oraz zastosowań wewnątrz budynku.

Bloczki

Bloczki reprezentowane są przez dwie linie produktowe:
SOLBET Ideal – bloczki o klasie gęstości 400 kg/m³. Ze względu na bardzo dobre parametry izolacyjności cieplnej z bloczków SOLBET Ideal można wykonywać ściany jednowarstwowe. Ściana z bloczków Ideal o grubości 42 cm umożliwia uzyskanie współczynnika przenikania ciepła U=0,23 W/m²K, natomiast ścian z bloczków o grubości 36 cm: U= 0,27 W/m²K. Wyfrezowane uchwyty montażowe ułatwiają trzymanie i przenoszenie bloczka, który swoimi wymiarami zastępuje nawet 30 tradycyjnych cegieł. Bloczki muruje się na klejową zaprawę cienkowarstwową SOLBET.

SOLBET Ideal - znakomity na ścianę jednowarstwową.

Ściana z bloczków SOLBET Ideal 42 cm, U=0,23 W/m²K.  

 

SOLBET Optimal - bloczki do budowy ścian zewnętrznych warstwowych, wewnętrznych - nośnych oraz działowych. Jest to większa rodzina bloczków o różnej klasie gęstości od 400 kg/m³ do 700 kg/m³. Mogą mieć profilowane powierzchnie na pióra i wpusty bądź występować bez profilowania. Zarówno bloczki profilowane, jak i bez profilowania mają wyfrezowane uchwyty montażowe.

 

SOLBET Optimal – na ściany z dociepleniem

Ściana wewnętrzna nośna  

 

Wspólną cechą bloczków linii SOLBET Ideal oraz SOLBET Optimal jest taka sama wysokość 240 mm, jednomilimetrowa tolerancja wymiarowa wysokości oraz uchwyty montażowe. W ten sposób tworzą podstawowy element systemu opartego na wysokości 240 mm, z którego można łatwo i szybko wznosić budynki na cienką spoinę. Wyfrezowane uchwyty montażowe ułatwiają trzymanie i przenoszenie bloczków.

następny artykuł

Nadproża zbrojone SOLBET

Nadproża zbrojone SOLBET. Wygodne w stosowaniu prefabrykaty z betonu komórkowego, ponieważ stosunkowo niewielka masa nadproży umożliwia ich ręczny, bez użycia dźwigu montaż. Przy montażu nie wymagają podparcia montażowego, ani dodatkowych prac zbrojarskich.
Maksymalna rozpiętość nadproży wynosi 250 cm. Wysokość nadproży odpowiada wysokości bloczków SOLBET, czyli 240 mm. Dzięki takiej wysokości posiadają wysoką nośność. Szerokości nadproży są tak dobrane, aby można z nich było skonstruować nadproże do dowolnej grubości ściany murowanej w systemie SOLBET.

Nadproża SOLBET można montować ręcznie.

Nadproża prefabrykowane z betonu komórkowego SOLBET.  

 

Kształtki U

Kształtki U są elementami, które stanowią szalunek tracony elementów żelbetowych wykonywanych na budowie. W zależności od potrzeb można w kształtkach wykonywać elementy żelbetowe, takie jak: podciągi, nadproża, wieńce, słupy, trzpienie w ścianach, itp.

Kształtki U jako szalunek tracony.

W kształtkach U można wykonywać słupy żelbetowe.  

Płytki

Płytki mają grubość 6 lub 8 cm. Wykorzystuje się je na różne sposoby. Płytek używa się w jednowarstwowych ścianach zewnętrznych w miejscu obudowy wieńca. Mają również zastosowanie wewnątrz budynku, przy wykonaniu najróżniejszych zabudowań, np. wanien, brodzików, szafek, półek, itp.

Płytki można zastosować do obudowy wieńca.

Obudowa wieńca płytkami SOLBET.  

Murarska zaprawa klejowa

Biała, klejowa zaprawa murarska do cienkich spoin. Jest niezbędna przy murowaniu elementów murowych SOLBET na cienką spoinę. Jej parametry są dopasowane do parametrów bloczków.

Klejowa zaprawa SOLBET - do murowania na cienkie spoiny.

Na zaprawę klejową SOLBET łatwo się muruje.  

Metalowe łączniki do ścianek działowych

Służą do łączenia ścian działowych ze ścianami nośnymi bez potrzeby przewiązania bloczków. Dzięki nim możliwe jest wykonanie ścianek działowych w dowolnym miejscu. Również stosuje się je przy wykonywaniu słupów w kształtkach U, gdzie tworzą element spinający ścianki kształtek.

Łączniki do ścianek działowych.

Łączników używa się również do łączenia innych elementów.  

Zbrojenie do spoin wspornych

Służy do wzmacniania niektórych elementów budynku, np. stref podokiennych.

Zbrojenie do wzmocnienia strefy podokiennej...

... umieszcza się je w spoinie ostatniej warstwy pod oknem.  

Narzędzia

Podstawowy komplet narzędzi do budowy w systemie SOLBET powinien zawierać: kielnie do cienkich spoin, młotek z gumowym obuchem, mieszadło do zaprawy, pacę i strug do szlifowania, piłę widiową, prowadnicę kątową, rylec, wiertła do przebić i wykonywania otworów pod gniazda elektryczne.
Zestaw można jeszcze uzupełnić o profesjonalną piłę taśmową, dzięki której czas prac murarskich znacznie się skraca.

Żeby spoina była cienka należy stosować kielnie SOLBET.

Piła taśmowa - szybko i precyzyjnie wycina bloczki.